Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.
[mc4wp_form id="4890"]
Zapisz Zapisz
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↑ Σε είδα να γεμίζεις με σχέδια το μπλοκ ζωγραφικής σου περιμένοντας το λεωφορείο να έρθει.
↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την «πολυτέλεια».
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.

«Μίλα δυνατά»

Σταγόνες βροχής, δίχως ελπίδα και δίχως φωνή.
Όλα αλλάζουν, ξανά στα αδιέξοδα της άδοξης γης.
Μια ζωή μουντή και σκληρή,
Στρατιώτες γινόμαστε που εντολές υπακούουν
από συνήθεια νιώθουν τι θα πει «εκτελούν».

Ολόκληρη η εικόνα, φαγωμένο πανωφόρι,
Φιλτραρισμένα λόγια, ακατανόητες αλήθειες,
ποιος αντέχει την ειλικρίνεια ενός βλέμματος, μέσα στο σκοτάδι της υπόνοιας;
Μπορεί και κανείς!

Και μετά παρατηρούμε…
ποιήματα και ζωγραφιές που μιλούν,
βιβλία που τα μάτια κοιτούν.
ιστορίες και παραμύθια που κάτι θέλουν να πουν.
Μέσα στους αιώνες βουβές προσωπίδες που ένα μήνυμα φέρνουν από σκόρπιες καρδιές.
Αν είσαι ο εκλεκτός θα το δεις πως ανάμεσα στις τόσες φορεσιές ξεχωρίζουν οι δικοί σου,|τα ίδια βαδίσματα, οι ίδιες αναζητήσεις, οι ίδιες αποψινές αποφάσεις.
Μίλα δυνατά, μη φοβάσαι, είμαι εδώ, είσαι εκεί,

Eίστε κοντά για να υπάρξουμε μαζί…

Η τελευταία πινελιά…

Vincent Van Gogh, Wheat field with crows, 1890

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πάντα με σιγουριά ποιό ήταν το τελευταίο έργο ενός καλλιτέχνη. Για μερικούς όμως καλλιτέχνες μπορούμε να υποθέσουμε γνωρίζοντας εκ των υστέρων το τέλος τους…

Πως θα ήταν αν όλοι γύρω σου μεταμορφώνονταν σε ρινόκερους;

Ρινοκερίτιδα: το κίνημα-ασθένεια κατά το οποίο μετατρέπονται οι γύρω σου σε «συμπαθή» τετράποδα. Τη συναντάμε στο «Ρινόκερο», έργο του Ευγένιου Ιονέσκο γραμμένο το 1959. Με έντονη δόση χιούμορ ο συγγραφέας καταπιάνεται με το σημαντικότερο αγκάθι του 20 αιώνα.

«Γυναίκα, Ελλάδα»

Δευτέρα μεσημέρι. Σ’ έναν δρόμο της Θεσσαλονίκης από κείνους που δεν θυμάσαι ποτέ το όνομά τους, όσες φορές και αν περάσεις από κει. Ζέστη, καλοκαίρι επιτέλους, με μιαν αργοπορία που θα αργήσει να φέρει ξανά την δροσιά.

Η μοναδική διασωθείσα ζωντανή εικόνα της Μαρίκας Κοτοπούλη

Έχει χαρακτηριστεί θρύλος, η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγωδός για τους περισσότερους, αγαπημένη τόσο των θεατών της εποχής όσο και των κριτικών. Η Μαρίκα Κοτοπούλη, ακόμα και σήμερα, 63 χρόνια μετά τον θάνατο της,