Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.
[mc4wp_form id="4890"]
Zapisz Zapisz
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↑Σε είδα να χαμογελάς με την “καλημέρα” και το “ευχαριστώ” ενός ξένου που του έδωσες την σειρά σου στο supermarket.
↑ Σε είδα να βγάζεις το μπουφάν από το σακίδιο σου και να το φοράς, αλλά να μην φεύγεις δίπλα από την θάλασσα.
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.
↑ Σε είδα να σηκώνεσαι αθόρυβα για να μην ξυπνήσεις τους επισκέπτες σου.
↓Σε είδα να απογοητεύεσαι όταν διάβασες ένα ακόμα μήνυμα: “Δεν κάνεις για την συγκεκριμένη θέση”.
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την “πολυτέλεια”.
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↑ Σε είδα να δίνεις το πλαστικό σου ποτήρι στο συνεργατικό καφέ της γειτονιάς σου.
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↑Σε είδα να φτιάχνεις ένα κολάζ από εισιτήρια συναυλιών που παρακολουθήσατε μαζί…
↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑ Σε είδα να φωτογραφίζεις τα κύματα της θάλασσας πριν σβήσει το καλοκαίρι.
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι με ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.
↓Σε είδα να προβληματίζεσαι κοιτώντας το πορτοφόλι σου όταν έβαζες μέσα το εισιτήριο.
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↓ Σε είδα να περπατάς σαν χαμένος μέσα στην ίδια σου την πόλη.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↓Σε είδα να μην αντέχεις τη μοναξιά…
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↑ Σε είδα να γράφεις μια αφιέρωση στο βιβλίο που σε λίγο θα τυλιγόταν με το περιτύλιγμα δώρου.
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.

Photo: Χρύσα Προβιτσάκη, Αμοργός, 2018

 

“Η ομορφιά της Τέχνης”

 

Κοίτα μονάχα, ίσως μπορείς και στα καθημερινότερα να βρεις μια αχτίδα από τέχνη

Σε έναν τοίχο γνωστό στο σοκάκι αυτό που συχνά προσπερνάς μα δε βλέπεις

Στο βιβλίο το παλιό από χρόνια μισό στη γωνία στο ράφι να μένει

Στην κρυφή μουσική που ακούς η βροχή με την τέντα στο μπαλκόνι να παίζει

Στην εικόνα μιας στιγμής που η μνήμη συγκρατεί σαν ασπρόμαυρη ρεκλάμα από ταινία

Σε ένα σούρουπο γλυκό που σου θύμιζε χορό, ένα βαλς ή ένα μπλουζ ή ένα μπάλο

Σε έναν κίτρινο ουρανό από τον ήλιο τον καυτό που το νόμιζες χωράφι με τα στάχυα

Κι αν σε κάτι από όλα αυτά βρεις την έμπνευση, δειλά μην το πεις, να φωνάξεις

Να το πεις δυνατά! Να ακουστεί πιο μακριά…

Την ομορφιά της τέχνης να μοιράζεσαι…

Εντυπωσιακά μουσεία του κόσμου

Guggenheim Museum Bilbao, Ισπανία

 

 

To μουσείο σύγχρονης τέχνης είναι σχέδιο του γεννημένου στον Καναδά, Αμερικανού  αρχιτέκτονα Frank Gehry το οποίο κατασκευάστηκε το 1997 και δημιουργεί μια εντυπωσιακή δομή σαν γλυπτική,

Εκφυλισμένη μουσική

 

Eκφυλισμένη μουσική  ήταν ένας όρος που εφαρμόστηκε στη δεκαετία του 1930 από τη ναζιστική κυβέρνηση στη Γερμανία σε ορισμένες μορφές μουσικής που θεωρούσε επιβλαβείς για το λαό ή παρακμιακές.

Intellectual World- Μάνος Λοϊζος Vs Bill Pery

Στην φωτογραφία από τον Bill Pery, βλέπουμε την συγκλονιστική 23η Απριλίου 1971 όπου βετεράνοι του πολέμου του Βιετνάμ, πετούν με αγανάκτηση τα μετάλλια που κέρδισαν στον πόλεμο μπροστά στο καπιτώλειο της Ουάσινγκτον,

Πρόσφυγες – Brian Bilston

Αυτοί δεν χρειάζονται τη βοήθεια μας

Έτσι μην μου λες πως

Ότι τα κουρασμένα πρόσωπα τους, μπορεί  να άνηκαν σε εμένα ή εσένα

Πώς η ζωή θα έπρεπε να μοιράσει αλλιώς την τράπουλα

Πρέπει να τους δούμε όπως πραγματικά είναι

Εκμεταλλευτές και Ζητιάνοι

Αργόσχολοι και Τεμπέληδες

Με εκρηκτικά κάτω από τα μανίκια τους

Εγκληματίες και Κλέφτες

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

Ευπρόσδεκτοι εδώ

Και πρέπει να τους πούμε ότι είναι

Να γυρίσουν εκεί από όπου ήρθαν

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ

Να μοιράζονται το φαγητό μας

Να μοιράζονται τα σπίτια μας

Να μοιράζονται τη χώρα μας

ΑΝΤΙΘΕΤΑ,

Intellectual World – Μελίνα Μερκούρη Vs Τάνια Τσανακλίδου

Scene from the Movie “Never on Sunday” , 1960

Ζελατίνα – Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου, 1988

Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα
Να πέφτει μπρος στα πόδια μου το φως
Τη μάνα μου την λέγανε Κατίνα
Και σπίτι μου κι αγάπη μου ο βυθός

Μ’ αρέσουνε τα όμορφα φουστάνια
Που έχουνε στο πλάι τη ραφή
Εκεί μετράω εγώ την περηφάνια
Φαρμάκι όταν στάζει η οροφή

Και πάω και αγαπάω
Αχ – τα πιο μεγάλα αγόρια
Την πόρτα τους χτυπάω
Μετά κοιμάμαι χώρια

Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν
Τα κλαράκια μου
Και κάθισα και μέτρησα κι εγώ
Τα φυλλαράκια μου
Στα χέρια τα κουβάλησα τα νιάτα μου
Τα υπάρχοντα
Και φαίνεται του γυάλισα του έρωτα
Του άρχοντα

Κι άλλο τραγούδι δε θα πω…

Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα
Να πέφτει μπρος τα πόδια μου το φως
Που φόρεσα καινούρια καπαρντίνα
Και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός