Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.
[mc4wp_form id="4890"]
Zapisz Zapisz
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↑ Σε είδα να γεμίζεις με σχέδια το μπλοκ ζωγραφικής σου περιμένοντας το λεωφορείο να έρθει.
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την “πολυτέλεια”.
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.

Ασθένεια & Τέχνη, Τέχνη & Ασθένεια (part 2)

H τέχνη γύρω από την ασθένειαα και τις εκφάνσεις της δεν εξαντλείται!

Ζωγραφική

Edgar Germain Hilaire Degas (1834-1917)

Πότε ένας ζωγράφος αλλάζει στυλ ζωγραφικής; Μα πολύ απλά όταν δεν βλέπει! Ο Degas διάσημος ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης,  ένας από τους κύριους εκφραστές του ιμπρεσσιονισμού, άρχισε στα 36 του χρόνια (1870) να εμφανίζει μία έκπτωση της όρασης του, που σήμερα αποδίδεται σε μία μορφή αμφιβληστροειδοπάθειας.

Σιγά-σιγά έβρισκε τον φωτισμό της μέρας βασανιστικό και άρχισε να δουλεύει πλέον σε εσωτερικούς χώρους. Το συχνό θόλωμα της όρασης αναγκάζει τον Degas να ξεκουράζει τα μάτια του για βδομάδες. Συνέχισε να είναι ικανός να ζωγραφίζει, αλλά πιεζόταν να σπαταλά λιγότερο χρόνο για να ζωγραφίσει.

Τα μάτια μου χειροτερεύουν… Μου επιτρέπεται ακόμα να ζωγραφίζω και το κάνω με πολύ δυσκολία και περίσσεια λύπη.

Σταδιακά άλλαξε τύπο χρωμάτων, και από τις ελαιογραφίες πέρασε στα παστέλ χρώματα, που ήταν γι’αυτόν ευκολότερα να τα χρησιμοποιήσει καθώς στέγνωναν γρήγορα και χρειάζονταν λιγότερες επαναλήψεις.

Οι γυναικείες φιγούρες αποτελούν αγαπημένο θέμα του Degas, ο οποίος πολύ συχνά αναπαριστά την ίδια διαδικασία με διαφορετικές οπτικές παρατήρησης.

Σχετική εικόνα

Woman Combing Her Hair, Edgar Degas (1886)-pastel

Η δυσκολία στην διαφοροποίηση των χρωμάτων φαίνονται ξεκάθαρα στις μετέπειτα δουλειές του. Παρατηρείται έκπτωση στην ευαισθησία του contrast  και στην οξύτητα των χρωμάτων.

Αποτέλεσμα εικόνας για Woman Combing Her Hair degas

Woman Combing Her Hair, Edgar Degas (1894), pastel

Woman Drying Her Hair-Edgar Degas (1905)

Το 1905 η όραση του έχει μειωθεί περίπου μεταξύ  20/200 και 20/400. Πλέον δεν υπάρχουν λεπτομέρειες προσώπων ή ρουχισμού.

Σύμφωνα με οπτικομετρικές αναλύσεις ο Degas πρέπει να έβλεπε περίπου έτσι το έργο του:


The insane woman, Théodore Géricault

Αποτέλεσμα εικόνας για the insane woman g

Ο Théodore Géricault επιλέγει να αποθανατίσει στον καμβά μία γυναίκα που πάσχει από την λεγόμενη “μανιώδη διαταραχή” . Η “παράφρων γυναίκα”, όπως την ονομάζει  έχει το στόμα της τεταμένο, τα μάτια της κατακόκκινα, ενώ αποφεύγει την βλεμματική επαφή με τον θεατή. Η μανία ανήκει πλέον στο φάσμα της διπολικής διαταραχής.

Λογοτεχνία

“Το βιβλίο της Κατερίνας” Αύγουστος Κορτώ

Σχετική εικόνα

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το (αυτο)βιογραφικό μυθιστόρημα του Κορτώ περιγράφει την ζωή μίας γυναίκας με διπολική διαταραχή. Η Κατερίνα,  η μητέρα του συγγραφέα, περιγράφει μέσα από την εξιστόρηση σε πρώτο πρόσωπο, όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ψυχιατρικός ασθενής με διπολική διαταραχή (παλαιότερη ονομασία μανιοκατάθλιψη).

Έτσι αρχίζει η ιστορία μου. Με λένε Κατερίνα, και πέθανα ακολουθώντας έναν δρόμο σκοτεινό, μοναχικό, κάτω απ’ το είδωλο της νύχτας, γιατί είχα μέσα μου πολλά που δεν αντέχονταν. Πέθανα τρομοκρατημένη κι έρημη, πνιγμένη απ’ το φαρμάκι μου. Μα δεν αξίζω τον οίκτο σας, όχι. Πέθανα απ’ το δικό μου χέρι. Όπως πρέπει να πεθαίνουν οι φονιάδες.

Οι απότομες εναλλαγές της διάθεσης, από την υπέρμετρη ενασχόληση με δραστηριότητες χωρίς καθόλου ύπνο, ως το βύθισμα σε καταθλιπτικές συμπεριφορές,ο κοινωνικός στιγματισμός, η κατάχρηση κατασταλτικών φαρμάκων και αλκοόλ, οι νοσηλείες σε ψυχιατρικά ιδρύματα, η παθολογική προσκόλληση γύρω από αντικείμενα ενδιαφέροντος και τέλος η αυτοκτονία στην οποία καταλήγουν πολλοί ψυχιατρικοί ασθενείς, σκιαγραφούνται με επιτυχία στο χαρτί. Το βιβλίο αυτό έφερε το ελληνικό κοινό πιο κοντά στην ψυχική νόσο, κάνοντας την αποδεκτή σε μεγάλο εύρος.

Ο μυστικός κήπος, Frances Hodgson Burnett (1911)

Ο “Μυστικός κήπος” αποτελεί μία από τις αριστουργηματικές νουβέλες της παιδικής λογοτεχνίας. Διαδραματίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα με πρωταγωνίστρια την 10-χρονη Mary Lennox που μετακομίζει στo Yorkshire της Αγγλίας με σκοπό να μείνει με τον άγνωστο μέχρι τότε χήρο θείο της.

Αποτέλεσμα εικόνας για the secret garden 1993

Στιγμιότυπο από την κινηματογραφική αποτύπωση του έργου

Κατά την παραμονή της στην τεράστια έπαυλη του ανακαλύπτει τα 2 πιο πολύτιμα περιεχόμενα του σπιτιού: τον κήπο που επί χρόνια μένει εγκαταλελειμμένος και τον συνομήλικο ξάδερφο της, Colin, που μένει κλειδωμένος σε ένα δωμάτιο της έπαυλης λόγω της νόσου του που προσβάλλει την σπονδυλική του στήλη και τον καθηλώνει στο κρεβάτι. Με το πείσμα και την υπομονή της πείθει τον Colin να βγει μετά από χρόνια με το αναπηρικό του αμαξίδιο στον κήπο που ανακάλυψε, βελτιώνοντας την σωματική και ψυχική του υγεία που ήταν για χρόνια παραμελημένες.

Μουσική

Amy Winehouse (1983-2011)

Αποτέλεσμα εικόνας για amy winehouse cigarette

Η Amy Winehouse, γνωστή στην παγκόσμια μουσική κοινότητα για τα μουσικά επιτεύγματα της στην jazz, soul και Rhythm n Blues καθώς και στην ανάμειξη αυτών των μουσικών ειδών, υπήρξε μία πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα. Τα ξημερώματα της 23ης Ιουλίου 2011, δύο ασθενοφόρα κλήθηκαν στην οικία της τραγουδίστριας, στο Κάμντεν του Λονδίνου. Λίγο αργότερα, επιβεβαιώθηκε ο θάνατός της. Το αποτέλεσμα της ιατροδικαστικής έρευνας έδειξε, ότι η Winehouse πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης και αλκοόλ. Από νωρίς στην καριέρα της,ανέπτυξε μία επιρρεπή στους εθισμούς προσωπικότητα που επηρέασαν αναμφισβήτητα το μουσικό της έργο, πράγμα που απεικονίζεται σχεδόν σε πολλά από τα δημιουργήματα της. Ανά καιρούς απασχόλησε τα ΜΜΕ λόγω των συχνών νοσηλειών της σε κλινικές και κέντρα απεξάρτησης λόγω υπερδοσολογίας αλκοόλ, ηρωίνης, ecstasy, κοκαϊνης και άλλων ναρκωτικών, με κίνδυνο πολλές φορές πρώτα για την υγεία της και έπειτα για την καριέρα της.

 I suppose if you have an addictive personality then you go from one poison to the other.

Σε πολλές συνεντεύξεις της παραδεχόταν ότι έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις με αυτοτραυματισμούς, κατάθλιψη και διαταραχές της όρεξης. Καταγραμμένες είναι και διάφορες εκδηλώσεις βίας προς δημοσιογράφους που την ακολουθούσαν στην καθημερινότητα της. Το 2006 βγήκε στην κυκλοφορία το διάσημο τραγούδι της “Back to black” που δίνει μία αδρή εικόνα των συναισθηματικών της διακυμάνσεων και της ροπής της προς τις καταχρήσεις στις έντονες φορτισμένες στιγμές της ζωής της.

My odds are stacked
I’ll go back to black

Andrea Bocelli (1958-)

Ο Andrea Bocelli, ο παγκοσμίου φήμης τενόρος από την Ιταλία με το μουσικό ιστορικό του να καταγράφει τεράστιες δισκογραφικές συμφωνίες και πωλήσεις ανά τον κόσμο και το βιογραφικό του να είναι πλούσιο από συναυλίες στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές και θέατρα, είναι τυφλός.

Αυτό που λίγοι γνωρίζουν για τον Bocelli, είναι η ιστορία πίσω από την τύφλωση του. Πριν ακόμα γεννηθεί, είχε γίνει σύσταση στους γονείς για την γέννηση παιδιού με αναπηρία. Όντως γεννήθηκε με συγγενές γλαύκωμα, νόσο που του πρόσδιδε φτωχή όραση και τον οδήγησε πολύ νωρίς σε συχνές επισκέψεις σε γιατρούς. Σε ηλικία 12 ετών όμως χάνει πλήρως την όραση του μετά από ατύχημα την ώρα που έπαιζε ποδόσφαιρο. Η μπάλα τον χτύπησε στο μάτι με τόση δύναμη που του προκάλεσε εγκεφαλική αιμορραγία. Η όραση του δεν κατάφερε να σωθεί.

Αποτέλεσμα εικόνας για bocelli

Παρά την σωματική του αναπηρία, ο Bocelli ουδέποτε εγκατέλειψε το πάθος του για την μουσική. Συνέχισε να μαθαίνει πιάνο, φλάουτο, σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι, κιθάρα και κρουστά. Πολύ νωρίς, πριν καν την πλήρη τύφλωση είχε αποφασίσει ότι ήθελε να ακολουθήσει το τραγούδι και την καριέρα του τενόρου. Ξεκίνησε τραγουδώντας κονσέρτα σε μικρές επαρχιακές πόλεις της Ιταλίας, για να φτάσει σήμερα να είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους του χώρου του.

Music is able to make a person dream. When you dream, you dream of something good, something beautiful, and when you dream, you always dream of yourself better than you are.

Κινηματογράφος

Ι am Sam- Jessie Nelson

Ο Jessie Nelson γράφει και σκηνοθετεί το 2001 την δραματική ταινία “Ι am Sam” με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Sean Penn που υποδύεται τον Sam Dawson, έναν μεσήλικα άντρα με αναπτυξιακή διαταραχή. O Sam έχει την νοητική ηλικία ενός 7χρονου, και έχει μία κόρη μαζί με μία άστεγη γυναίκα. Η μητέρα εγκαταλείπει τον άντρα και το παιδί μετά την γέννηση του παιδιού και ο ίδιος αναλαμβάνει την ανατροφή της. Όταν η κόρη του Lucy φτάνει στην ηλικία των 7, φαίνονται πιο έντονα οι “ελλείψεις” του Sam ως πατέρας, μιας και η Lucy σιγά-σιγά γίνεται εξυπνότερη. Η πρόνοια αποφασίζει να την πάρει από το σπίτι της και ο Sam ζητά με την βοήθεια της δικηγόρου του τα νομικά δικαιώματα του ως πατέρας.

Σχετική εικόνα

Στιγμιότυπο από την ταινία

Η ταινία έχει ως σκοπό να μας φέρει πιο κοντά στα πραγματικά προβλήματα των ατόμων με αναπτυξιακές διαταραχές και στα δικαιώματα που έχουν ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας.

Yeah, you don’t know what is like when you try, and you try, and you try, and you try, and you don’t ever get there! Because you were born perfect and I was born like this, and you’re perfect!

50 first dates- George Wing, Peter Segal

H κωμική ταινία “50 first dates” (ελληνική απόδοση: Κάθε φορά, πρώτη φορά), σε σενάριο του George Wing και σκηνοθεσία του Peter Segal, πραγματεύεται την ιδιότυπη σχέση του Henry (Adam Sandler) , ενός εκπαιδευτή θαλάσσιων ζώων, και της Lucy (Drew Barrymore) που πάσχει από προδρομική αμνησία μετά από ένα ατύχημα που της προκάλεσε σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Συγκεκριμένα η Lucy δεν μπορεί να καταχωρήσει νέες πληροφορίες στην μακροπρόθεσμη μνήμη της, που σταματά στις 31 Οκτώβρη της προηγούμενης χρονιάς, παρά μόνο όσες καταγράφονται κατά την διάρκεια μιας ημέρας. Αυτές με την σειρά τους θα διαγραφούν και ξυπνώντας κάθε πρωί η Lucy θεωρεί ότι είναι ξανά 31 Οκτώβρη.

Η ταινία θέλει με χιουμοριστικό τρόπο να μας δείξει τις περιπέτειες των ατόμων με διαταραχές μνήμης και την ιδιαίτερη τους καθημερινότητας.

Φωτογραφία

Christian Sampson

Ο Christian Sampson είναι ένας Αμερικανός, νεαρός σε ηλικία φωτογράφος, ο οποίος εμπνεύστηκε από τις ψυχικές διαταραχές και αποφάσισε να τις απεικονίσει όσο το δυνατό πιο αντιπροσωπευτικά  σε μία σειρά από φωτογραφήσεις.

Εξάρτηση

Ο νέος της φωτογραφίας προσπαθεί μάταια να ξεφύγει από τα ναρκωτικά, την πορνογραφία και το σεξ που του καθορίζουν την σκέψη και τις κινήσεις. Η σύνδεση όμως μαζί τους είναι πιο δύσκολη από αυτό που θα περίμενε.

Νευρογενής Ανορεξία

Τα άτομα με την διάγνωση της vευρογενούς ανορεξίας είναι συνήθως γυναίκες, νεαρής ηλικίας, που δίνουν μεγάλη σημασία στα πρότυπα ομορφιάς της σύγχρονης εποχής και στο πως αυτά προβάλλονται μέσα από το ΜΜΕ. Καταλήγουν στην απώλεια πολλών κιλών, στην συνεχή καταμέτρηση θερμίδων, στην μη ικανοποίηση από τα “νούμερα” των αναλογιών τους καθώς και στην υιοθέτηση πολλών ανορθόδοξων τεχνικών για την απώλεια των “περιττών”, για αυτές, κιλών.

Θέατρο

Long Day’s Journey into Night- Eugene O’Neill (1956)

Το  “Long Day’s Journey into Night” (ελληνική απόδοση: Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα) είναι ένα δραματικό θεατρικό έργο που εκτυλίσσεται σε 4 πράξεις, κερδίζοντας το βραβείο Pulitzer. Περιέχοντας αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία το κείμενο περιγράφει σε 4 πράξεις μία μέρα μιας οικογένειας που μένει στα παράλια του Connesticut, ο πρωταγωνιστής, ο αδερφός του και οι γονείς τους. Τα δύο αδέρφια κατηγορούν τους γονείς για παραμέληση και αδιαφορία προς τις συναισθηματικές τους ανάγκες με ψυχρή ωμότητα. Οι κατηγορίες στρέφονται κυρίως προς την μητέρα που έχει εθιστεί στην μορφίνη μετά τον δύσκολο τοκετό που είχε στη γέννηση του δεύτερου παιδιού της.  Ο γιατρός της έδωσε κάποια δισκία για να βελτιώσει τον πόνο μετά τον τοκετό, η ίδια άρχισε να κάνει κατάχρηση αυτών με αποτέλεσμα και αδυνατεί να σταθεί με ωριμότητα απέναντι στα καθήκοντα της ως μητέρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για long day's journey into night

Στιγμιότυπο από την θεατρική παράσταση “long day’s journey into night”

MARY
It makes is so much harder, living in this atmosphere of constant suspicion, knowing everyone is spying on me, and none of you believe in me, or trust me

“Angels in America”-Tony Kushner (1991)

Το θεατρικό έργο ¨Angels in America” του Tony Kushner, έχει κερδίσει πολυάριθμα βραβεία στην κατηγορία του, μεταξύ αυτών το βραβείο Pulitzer για δραματικό κείμενο, Tony Award για το καλύτερο θεατρικό έργο κ.α. Πρώτη φορά ανεβαίνει στην σκηνή το 1991, ενώ καταφέρνει να ανέβει στο Broadway το 1993

Το έργο είναι μεταφορικό/συμβολικό και σκοπό του έχει να μας μεταφέρει το κοινωνικό αντίκτυπο που είχε η εμφάνιση του AIDS στην Αμερική της δεκαετίας του 1980. Συγκεκριμένοι χαρακτήρες του έργου παρουσιάζονται σαν υπερφυσικά όντα με μορφή αγγέλου ή σαν φαντάσματα. Κεντρικοί ήρωες είναι ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων ανδρών, του Louis και του Prior, όπου ο πρώτος μαθαίνει για την διάγνωση του δεύτερου με AIDS. Καθώς η ασθένεια του Prior εξελίσσεται, ο Louis αποφασίζει να τον εγκαταλείψει, αδυνατώντας να διαχειριστεί την νόσο του και της εξέλιξης της. Στο σημείο αυτό ο Prior αρχίζει να δέχεται επισκέψεις από αυτά τα φαντάσματα που του παρουσιάζονται σαν πρόγονοι του και αδυνατεί να διακρίνει αν όλα αυτά είναι κυήματα της φαντασίας του ή πραγματικότητα.

Στιγμιότυπο από θεατρική παράσταση.

I’ve lived through such terrible times and there are people who live through much worse. But you see them living anyway. When they’re more spirit than body, more sores than skin, when they’re burned and in agony, when flies lay eggs in the corners of the eyes of their children – they live. Death usually has to take life away

 Αποτελεί ένα ηχηρό κείμενο για τους ασθενείς με AIDS, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, ο αντίκτυπος που έχει το “στίγμα” του AIDS στις οικογένειες και τον περίγυρο των οροθετικών.

One wants to move through life with elegance and grace, blossoming infrequently but with exquisite taste, and perfect timing, like a rare bloom, a zebra orchid… One wants… But one so seldom gets what one wants, does one?

To be continued…