Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.
[mc4wp_form id="4890"]
Zapisz Zapisz
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.
↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↑ Σε είδα να γεμίζεις με σχέδια το μπλοκ ζωγραφικής σου περιμένοντας το λεωφορείο να έρθει.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την “πολυτέλεια”.
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.

Marina Abramovic- Ο θρύλος της permormance art

Η Marina Abramovic αποτελεί σήμερα την “γιαγιά” της σύγχρονης τέχνης και συγκεκριμένα της ”performance art”. Μέσα από τα έργα της, χαρτογραφεί ένα καινούργιο μονοπάτι στα όρια της ανθρώπινης σχέσης με την ίδια την τέχνη καθώς και της σχέσης καλλιτέχνη-κοινού. Γεννημένη το 1946, στο Βελιγράδι, αρχίζει την ενασχόληση της με το κεφάλαιο τέχνη στις αρχές του 1970 όπου σπουδάζει στην σχολή Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι.

Image result for marina abramovic

Από τα πρώτα της βήματα φάνηκε να την ελκύει η εξερεύνηση των σωματικών και ψυχικών ορίων του ανθρώπινου σώματος. Με αυτήν την αφορμή ξεκινά το 1973 μία σειρά παρουσιάσεων με τον τίτλο “Rhythm”.  Οι παρουσιάσεις αυτές είναι κάτι ανάμεσα σε κινούμενες εικόνες ή σε μικρά θεατρικά δρώμενα. Κανένας από τους δύο τίτλους δεν ταιριάζει με σαφήνεια.

Rhythm 10, 1973

Marina Abramovic «Rhythm 10» | Rhythm 10, Part 2

Ένα μεγάλο λευκό χαρτί είναι τοποθετημένο στο δάπεδο ενός δωματίου. Η Abramovic είναι γονατισμένη και μπροστά της είναι τοποθετημένα 20 διαφορετικά είδη μαχαιριών. Στον χώρο υπάρχουν μικρόφωνα και καταγραφή του ήχου της αίθουσας. Το πρώτο κομμάτι της παρουσίασης περιλαμβάνει το κάρφωμα-ξεκάρφωμα κάθε ενός από τα μαχαίρια με το δεξί χέρι ανάμεσα στα δάκτυλα του αριστερού χεριού, όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Marina Abramovic «Rhythm 10» | Rhythm 10, Part 2Μετά από κάθε ατυχηματικό κόψιμο γινόταν αλλαγή του μαχαιριού με άλλο. Κάθε διαφορετικό μαχαίρι είχε δικό του ξεχωριστό ήχο καρφώματος λόγω του σχηματός του. Όταν όλα τα μαχαίρια πέρασαν από έναν κύκλο τερματιζόταν το πρώτο μέρος

Στο σημείο αυτό η Abramovic άκουγε πολύ προσεκτικά την ηχογράφηση της αίθουσας και συγκεντρωνόταν. Ξεκινά καινούργιος κύκλος καρφώματος-ξεκαρφώματος ταυτόχρονα με την πρώτη ηχογράφηση με σκοπό να γίνουν τα ίδια λάθη και τα ίδια κοψίματα ταυτόχρονα με την ηχογράφηση. Λάθη του πρώτου και του δεύτερου ταυτίζονται και στο τέλος δημιουργείται μία ηχογράφηση με τους δύο ρυθμούς να είναι ταυτόσημοι σχεδόν. Σκοπός είναι η ένωση του παρελθόντος με το παρόν.. Με αυτή την παράσταση η Abramovic ήθελε να ανακαλύψει τα φυσικά και ψυχικά όρια του σώματος. Ο πόνος και οι ήχοι από τα μαχαιρώματα, οι ήχοι από την ιστορία εξετάζουν την συνειδησιακή κατάσταση του καλλιτέχνη. Η ίδια ανέφερε:

Όταν αρχίσεις να κάνεις αυτή την παράσταση, ωθείς το σώμα σου να κάνει πράγματα τα οποία δεν θα έκανε υπό κανονικές συνθήκες.

 

Οι παρουσιάσεις Rhythm αποτελούνται από αρκετά σοκαριστικά κομμάτια. Κάθε τμήμα παρουσιάσεων γινόταν μία φορά και δεν επαναλαμβανόταν. Περιλάμβανε εξερεύνηση των ανθρώπινων ορίων στην μειωμένη οξυγόνωση ή στο σωματικό πόνο. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό οι ζωτικές λειτουργίες της ίδιας της καλλιτέχνιδας κινδύνευσε αρκετές φορές, πάντα όμως με απαραίτητη επίβλεψη και έλευση βοήθειας όταν κρινόταν αναγκαίο.

Rhythm 0, 1974

Ο κύκλος παρουσιάσεων ονομάζεται “I am the object“(Εγώ είμαι το αντικείμενο). Σε αυτήν την παρουσίαση σκοπό ήταν να δειχνεί η αδιαφορία ως προς τον σωματικό πόνο και την εξάντληση σε ένα άτομο που έχει απόλυτη πειθαρχία των επιθυμιών του και του αυτοελέγχου. Αποτελεί την πρώτη προσπάθεια αλληλεπίδρασης κοινού και καλλιτέχνη από την ίδια. Θέλησε το κοινό να μην είναι παθητικός αποδέκτης του έργου της αλλα να είναι τμήμα του.

Το κοινό χωρίστηκε σε 2 ομάδες. Αυτή που προσπαθούσε να βλάψει την Abramovic και σε αυτούς που προσπαθούσαν να την προστατέψουν. 72 αντικείμενα ήταν τοποθετημένα σε ένα δωμάτιο , μεταξύ των οποίων ήταν: ένα φτερό,, ένας στυλός, ένα βιβλίο, ένα πριόνι, μέλι, επίδεσμός, αλάτι, ένα τριαντάφυλλο, μία σφαίρα,ένα όπλο μπογιά, ένα παλτό, ένα ψαλίδι  και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από το κοινό όπως αυτό επιθυμούσε.

rhythm 0 table

Η Abramovic στεκόταν στο κέντρο του δωματίου κρατώντας μία πινακίδα που έλεγε “Εγώ είμαι το αντικείμενο. Σε αυτό το χρονικό διάστημα έχω την πλήρη ευθύνη.” για 6 ώρες συνολικά. Αγαπώντας το παιχνίδι της ρώσικης ρουλέτας η Abramovic έθετε τον εαυτό της στο έλεος του κοινού της. Τα αντικείμενα από μόνα τους δεν προξενούν καλό ή κακό. Είναι η ενέργεια που θα θέσει το αντικείμενο σε λειτουργία.

Related image

Τις 3 πρώτες ώρες το κοινό ήταν συνεσταλμένο. Μετακινήθηκε σε διάφορες θέσεις, σχίστηκαν τα ρούχα της, έγραψαν στο σώμα της. Όμως καθώς οι ώρες περνούσαν και η Abramovic εξακολουθούσε να παραμένει αμέτοχη με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα το κοινό γινόταν όλο και πιο επιθετικό. Κάποιος έκοψε τον λαιμό της με την λεπίδα ξυραφιού και ήπιε το αίμα της. Κάποιος άλλος σφήνωσε τα αγκάθια ενός τριανταφύλλου γύρω από τον λαιμό της. Τέλος, ένα μέλος του κοινού, γέμισε το υπάρχον όπλο με την σφαίρα, το τοποθέτησε στο χέρι της Abramovic και σημάδεψε το στήθος της. Στο σημείο αυτό η παρουσίαση σταμάτησε

Image result for marina abramovic rhythm 0 gun

 

 

Αυτό που έμαθα από αυτό, είναι ότι αν αφήσεις το κοινό, μπορούν να σας σκοτώσουν.

Μετά από έξι ώρες ακριβώς, όπως είχε προγραμματιστεί, σηκώθηκα και άρχισα να περπατώ ανάμεσα στο κοινό. Όλοι έτρεχαν μακριά, για να ξεφύγουν από μια πραγματική αντιμετώπιση.

 

Abramovic & Ulay- ο εκρηκτικός συνδυασμός

Το 1976 η Abramovic συναντά τον Γερμανό καλλιτέχνη  Ulay (Frank Uwe Laysiepen), και για περίπου μία δεκαετία συνδέονται καλλιτεχνικά και ερωτικά με ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Ασχολήθηκαν κυρίως με μία σειρά παρουσιάσεων που αφορούσε τη μέχρι τότε στεγανά καθορισμένη σχέση άντρα-γυναίκας. Μπόρεσαν να υποδείξουν την αλληλοσυσχέτιση των φύλων και τις ομοιότητες μεταξύ τους χωρίς τα σαφώς καθορισμένα κοινωνικά πρότυπα.

Η σχέση στον χρόνο, 1977

Το 1977 στην Bologna της Ιταλίας πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της “Σχέσης στον χρόνο” με το ζευγάρι ως πρωταγωνιστές.  Για 16 ώρες με την κάμερα να καταγράφει ο Ulay και η Abramovic κάθισαν πλάτη με πλάτη, ακίνητοι και αμίλητοι,  με τις αλογοουρές τους πλεγμένες. Μετά τις 16 ώρες το κοινό επιτρεπόταν να μπει στην αίθουσα με σκοπό το ζευγάρι να δει αν μπορεί η ενέργεια του κοινού να ωθήσει τα όρια αντοχής τους περισσότερο.

Image result for ulay abramovic

Imponderabilia, 1977

Imponderabilia που θα πει ανεπιθύμητος ήταν μία παρουσίαση στην Galleria Communale d’Arte, επίσης στην Bologne. Η Abramovic και ο Ulay στέκονταν στην είσοδο του μουσείου, γυμνοί, δεξιά και αριστερά της πόρτας. Η στενότητα του χώρου ωθεί τους επισκέπτες να στριμώχνονται ανάμεσα στα 2 γυμνά σώματα για να περάσουν. Κάθε φορά πρέπει να επιλέξουν να ακουμπήσουν είτε τον ένα είτε τον άλλον. Η παρoυσίαση αυτή δίνει έμφαση όχι στην έκθεση των γυμνών σωμάτων αλλά στην αντίδραση των επισκεπτών του μουσείου.

Related image

 

 

Ενέργεια Ηρεμίας(Rest energy), 1980

Η παρουσίαση της Rest Energy έγινε στο Amsterdam, με το ζευγάρι Abramovic-Ulay να προσπαθούν για 4 λεπτά να ισορροπήσουν ως ένα σύστημα ενέργειας με συνδετικό κρίκο ένα αληθινό τόξο.

Image result for ulay abramovic

Η ίδια ανέφερε ότι είναι ότι πιο δύσκολο είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή καθώς δεν είχε καθόλου την δυνατότητα της πρωτοβουλίας κατά της διάρκεια του δρώμενου. Το τόξο ζύγιζε τα δύο σώματα και το βέλος σημάδευε την καρδιά της. Υπήρχαν δύο μικρά μικρόφωνα κοντά στην καρδιά του καθενός για να μπορούν να ακούγονται δυνατά οι χτύποι τους. Όσο προχωρούσαν τα λεπτά η ένταση κορυφωνόταν κανοντάς την διάρκεια να φαντάζει τεράστια. Σκοπός της παρουσίασης ήταν η επισήμανση της καθόλικης και απόλυτης εμπιστοσύνης

It was a performance about the complete and total trust.

Το 1988, και μετά από πολλές εντάσεις το ζεύγος Abramovic & Ulay αποφασίζουν να τερματίσουν την καλλιτεχνική και ερωτική τους σχέση. Το τέλος αυτό δεν θα έρθει απλά, αλλά όπως οι δυο καλλιτέχνες οφείλουν, μέσα από ένα ταξίδι που θα σημάνει τη λήξη τους. Ξεκινούν από τις δύο διαφορετικές άκρες του Σινικού τείχους με τελικό σκοπό να συναντηθούν στην μέση και να πουν το τελευταίο αντίο, δίνοντας την υπόσχεση να μην ξανασυναντηθουν ποτέ.  Οι δύο εραστές είχαν κατά την αρχική φάση της γνωριμίας τους σχεδιάσει να κάνουν το ταξίδι αυτό και κατά την συνάντηση τους στη μέση να παντρευτούν. Η αναβλητικότητα τους τελικά, τους οδήγησε στο να είναι αυτή η διαδρομή το τέλος της σχέσης τους και όχι η αρχή.

 Marina Abramovic - The Lovers - The Great Wall Walk

H Abramovic ξεκίνησε από ανατολικό άκρο και ο Ulay από το δυτικό, περπατώντας για 90 μέρες και διασχίζοντας 2500km ο καθένας. Συναντήθηκαν στο Er Lang Shan, αγκαλιάστηκαν και είπαν αντίο.

Related imageΤο ταξίδι αυτό αποτυπώνεται μέσα από το ντοκυμαντέρ “Τhe Lovers: The Great Wall Walk”. Ακόμα και το τέλος της συνεργασίας τους αποτύπωνε την ισορροπία της σχέσης τους, την βαθειά σύνδεση τους και το αγκάλιασμα ακόμα και ενός επώδυνου θέματος, όπως ο χωρισμός.

Because in the end we both would be really alone, whatever we would do.

 

The art is present- O καλλιτέχνης είναι εδώ, 2010

Το 2010 για πάνω από 2 μήνες, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) φιλοξένησε την πρώτη αναδρομική έκθεση των προσωπικών της παραστάσεων με τον  τίτλο «Marina Abramovic- Η Καλλιτέχνης Είναι Εδώ». H καλλιτέχνις καθόταν κάθε μέρα, για 8 ώρες, σιωπηλή και ακίνητη πίσω από ένα τραπέζι στο αίθριο του μουσείου, χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να πάει στην τουαλέτα. Το κοινό μπορούσε να καθίσει απέναντί της όσο επιθυμούσε και να κάνει ό, τι θέλει. Άλλοι συγκινήθηκαν, άλλοι παρέμειναν απαθείς, οι περισσότεροι έβαλαν τα κλάματα αποκαλύπτοντας την ευαισθησία τους δημόσια και χωρίς ντροπή και χάθηκαν στο βλέμμα της, για να γίνει ο καθρέφτης των συναισθημάτων τους. Η ίδια αναφέρει ότι η παράσταση αυτή άλλαξε την ζωή της, Κατάλαβε πως η βλεμματική επαφή και μόνο μπορεί να απελευθερώσει συναισθηματικά ακόμα και έναν άγνωστο.

Related image

Η παράστασταση αυτή ήταν και για άλλον λόγω συγκλονιστική. Μέσα στις 736 ώρες που πέρασε και στους 750.000 διαφορετικούς επισκέπτες που συνάντησε, ήταν και ένα πρόσωπο που δεν πίστευε ότι θα αντίκριζε. Την έκθεση προς τιμήν της επισκέφθηκε ο Ulay, περιμένοντας υπομονετικά την σειρά του προκειμένου να σταθεί απέναντι της και να την αντικρίσει. Το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης δεν χρειάζεται λόγια, μόνο βλέμματα.

Image result for marina abramovic the artist is present