Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.
[mc4wp_form id="4890"]
Zapisz Zapisz
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την “πολυτέλεια”.
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↑ Σε είδα να γεμίζεις με σχέδια το μπλοκ ζωγραφικής σου περιμένοντας το λεωφορείο να έρθει.
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.

Cine-Theatre

Οτιδήποτε έχει σχέση με θέατρο, κινηματογράφο,κριτικές παραστάσεων και ταινιών, καινούργιες παραστάσεις και προβολές, ότι δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, κείμενα που άφησαν εποχή, ιστορία θεάτρου και κινηματογράφου κ.λπ.

Πως θα ήταν αν όλοι γύρω σου μεταμορφώνονταν σε ρινόκερους;

Ρινοκερίτιδα: το κίνημα-ασθένεια κατά το οποίο μετατρέπονται οι γύρω σου σε «συμπαθή» τετράποδα. Τη συναντάμε στο «Ρινόκερο», έργο του Ευγένιου Ιονέσκο γραμμένο το 1959. Με έντονη δόση χιούμορ ο συγγραφέας καταπιάνεται με το σημαντικότερο αγκάθι του 20 αιώνα.

Η μοναδική διασωθείσα ζωντανή εικόνα της Μαρίκας Κοτοπούλη

Έχει χαρακτηριστεί θρύλος, η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγωδός για τους περισσότερους, αγαπημένη τόσο των θεατών της εποχής όσο και των κριτικών. Η Μαρίκα Κοτοπούλη, ακόμα και σήμερα, 63 χρόνια μετά τον θάνατο της,

Η «Στέλλα» είχε την δική της ιστορία

Ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ντόμπρα και ειλικρινής η Στέλλα δικαίως θεωρείται ένας από τους καλύτερους και πιο ολοκληρωμένους γυναικείους ρόλους της ελληνικής φιλμογραφίας. Πολύ μπροστά για την εποχή της, ερωτεύεται με τον δικό της τρόπο,

12 (πολύ) angry men

1 δωμάτιο, ασφυκτικά μικρό και ανυπόφορα ζεστό, φιλοξενεί για λίγες ώρες ένα σώμα ενόρκων που αποτελείται από 12 λευκούς Αμερικανούς πολίτες. Οι 12 ένορκοι καλούνται να αποφασίσουν την τύχη ενός αλλοδαπού αγοριού 16 χρονών που κατηγορείται για το φόνο του πατέρα του.